Darmowe mp3 – Wyszukiwarka

Pop w najszerszym rozumieniu tego słowa określa się jako muzykę popularną, taką, która trafia do masowego odbiorcy. Przez to często określenie takie nabiera znaczenia negatywnego i używa się go w celu zdyskredytowaniu artystów, którzy nie chcą uchodzić za twórców popowych. Pop to muzyka, którą tworzy się w takim celu, aby odniosła jak największy sukces. A więc bierze się pod uwagę aktualne trendy, łatwość i lekkość kompozycji, a także brak jakiegoś głębszego przesłania. Jest to z reguły muzyka łatwa i lekka, rzadziej niosąca ze sobą jakieś przesłanie. Dziś najczęściej określa się mianem muzyki popowej każdy rodzaj muzyki, który jest wystarczająco popularny. Jednakże jasne i wyraźne nakreślenie tego, jest muzyką popową a co nie, jest w większości przypadków praktycznie niemożliwe. Negatywne znaczenie tego określenia wzięło się z opozycyjności w stosunku do rocka, którego przedstawiciele z założenia starają się tworzyć muzykę autorską, koncepcyjną, nasyconą przesłaniem i bogatą w treści. Odróżnienie szczerej i prawdziwej twórczości, podbudowanej jakąś głębszą myślą od sztucznego produktu stworzonego w mrokach studia nagrań, do którego później dokleja się elementy ideologii jest często niemożliwe. Stąd pojawiają się liczne konflikty wśród fanów (tak naprawdę czysto akademickie) o to, kto jest autorem popowym, a kto nie. Często artyści, którzy byli doceniani po pewnym czasie odnoszą ogromny komercyjny sukces określani są mianem ludzi, którzy się „sprzedali”, a więc zamiast tworzenia dla sztuki zaczynają pisać dla pieniędzy. Dzieje się tak mimo faktu, że niekiedy nic nie zmienia się ani w podejściu artystów, ani proponowanej przez nich muzyce. Jednak odniesienie szerokiego sukcesu sprawia iż zaczynają tej muzyki słuchać wszyscy ci, którzy nie poszukują w niej niczego głębokiego. Stąd pojawia się pewnego rodzaju frustracja związana z niezrozumieniem niesionych w muzyce treści i spłaszczanie jej odbioru. Pop jest kategorią na tyle rozmytą, że prawdopodobnie zawsze określenie tego co jest popem, a co nie, poza przykładami oczywistymi i mówiącymi o swoich korzeniach w sposób otwarty, będzie czysto subiektywne.