R’n'B (Rhytm and Blues)
Author: adminR’n’b (określane również jako R&B, RandB lub RnB) to skrót od określenia Rhythm and Blues. Jest to bardzo popularny typ muzyki stworzony na przełomie lat 40-stych i 50-tych dwudziestego wieku przez Afroamerykanów z USA. Początkowym terminem opisującym ten rodzaj muzyki było „race music” czyli „muzyka rasowa”, jednak w powojennym okresie uznano takie określenie za opresyjne. Dziennikarz muzyczny Jerry Wexler z magazynu Billboard użył po raz pierwszy określenia Rhythm and Blues w 1948 roku jako terminu porządkującego zagadnienia marketingowe na terenie Stanów Zjednoczonych. Wcześniej w Billboardzie używano też określeń typu „Harlem Hit Parade” w celu nakreślenia typu przedstawianej muzyki. Mówi się, że Rock’n’roll jest „bielszą” odmianą R’n’B. Pierwotne odmiany tego gatunku muzycznego jeszcze w latach 50-tych odznaczały się pewnymi cechami charakterystycznymi, takimi jak: ostry wokal wiodący, wywodzący się z bluesa, a jednak przystosowany do szybszego rytmu; wielogłosowe i chóralne śpiewy, bardzo dużą ilość używanych instrumentów (między innymi: instrumenty perkusyjne, dęte, gitary, pianina) z charakterystyczną rolą organów Hammonda i akustycznych gitar, które dzięki zaopatrzeniu w proste generatory drgań zmieniały się w prymitywne gitary elektryczne. Najbardziej znani przedstawiciele R’n’B to Tina Turner (w czasach gry występowała jeszcze wraz z Ike’iem), Ray Charles, Ruth Brown, The Drifters, czy The Coasters. Współcześnie określenia Rhythm and Blues używa się do tych nurtów muzyki rozrywkowej, w których występują cząstki bluesa rytmicznego (bogate instrumentarium, automaty perkusyjne, bluesowy wokal). Jak to zwykle bywa znaczenie słów zmienia się wraz z upływem czasu, tak i w tym przypadku termin R’n’B uległ znacznemu spłaszczeniu i w tej chwili odnosi się do tak wielu elementów, że pozostaje w znacznej mierze nierozpoznawalny. W chwili obecnej pewna liczba polskich wokalistów i wokalistek usilnie stara się podrabiać styl R’n’B jednak póki co udaje się to zrobić niestety jedynie na poziomie komediowego nawiązania do oryginalnego wzorca.